ความเดิมตอนที่แล้ว
มาเริ่มกันเลยดีมั้ย
ฉันไม่ใช่บรูซและเธอจะไม่บอกอัลเฟรด
นายจะหยุดฉันยังไงล่ะ
ขอแนะนำสมาชิกใหม่ของเรา เจมส์ กอร์ดอน
ยินดีต้อนรับสู่สภานกฮูก
- นายโอเคใช่มั้ย - ฉันเพิ่งนึกออก
ว่ามีคนที่ต้องไปฆ่า
ไวรัสนี่ไม่ใช่โรคร้าย
มันเป็นยาที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้
ฉันไม่ต้องรักษา
ฉันจะล้างบางก็อตแธม และผู้บริสุทธิ์จะขอบคุณฉัน
ฉันคือผู้กอบกู้
และเพชฌฆาต
[ห้ามเข้าก่อนได้รับอณุญาต แผนกคนไข้จิตเวช สถาบันจิตเวชอาร์แคม]
มีความผิด มีความผิด
มันอะไรกันล่ะนั่น
ผบ. บาร์นสถูกเจ้าหน้าที่พาตัวออกไป
ผู้เล่นใหม่ที่เข้าสู่สนาม นี่ใครกันหนอ
ฉับพลันทันใด การต่อสู้ก็จบลง
ปล่อยให้งุนงงว่ากองกำลังไหน ที่แอบเคลื่อนไหว
ที่นี่กลางดึก
ผบ. บาร์นส ได้เจอกันเสียที
- แกเป็นใคร - เอาเป็นว่า ฉันเป็นแฟนคลับคุณแล้วกัน
- ต้องการอะไร - สิ่งเดียวกับที่คุณต้องการ
พิพากษาก็อตแธม และลงทัณฑ์พวกที่มีความผิด
งั้นก็ปล่อยฉันสิ เดี๋ยวจะจัดการให้
แต่น่าเสียดาย
เราวางแผนที่จะพิพากษา ด้วยบทลงโทษที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
และเพื่อการนั้น เราต้องการสิ่งที่อยู่ในตัวคุณ
- เชื้อไวรัส - ถูกต้อง
แต่ไม่ต้องห่วง ฉันรับปากว่า พวกเขาจะไม่สูบเลือดคุณจนหมดแน่นอน
สวัสดี ท่านผบ.
สเตรนจ์
ต้องขอโทษด้วยนะ ท่านผบ.
แต่มันจะเจ็บนิดหน่อย
[ก็อตแธม]
ว่าไง ลี
- นี่อะไร - รายงานชันสูตรของแฟรงค์ กอร์ดอน
สาเหตุการตาย ถูกฆาตกรรมงั้นเหรอ
ลุงของจิมฆ่าตัวตายนี่นา
อ๋อเหรอ
ฟังนะ ผมรู้ว่าคุณโกรธ
- หลังจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้น - หยุดเลย
อย่าบังอาจพูดขึ้นมาเชียวนะ มันไม่เกี่ยวกับมาริโอ
งั้นมันเรื่องอะไรล่ะ
คุณมาที่นี่ทำไม อยากจะให้ผมทำอะไรกันแน่
ฮาร์วีย์ คุณเป็นรักษาการผู้บัญชาการนะ
ฉันอยากให้คุณเปิดคดี เรื่องการฆาตกรรมแฟรงค์ กอร์ดอน
และจิมควรโดนสอบปากคำ
คุณกล่าวหาจิมว่าเขาฆ่าลุงของตัวเองเหรอ
- เขาจะทำไปทำไม - ฉันไม่รู้
แต่ฉันรู้เขาต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง อาจไม่เกี่ยวข้องกับการฆ่า
แต่เขาอาจช่วยอำพราง เพื่อให้ดูเหมือนการฆ่าตัวตาย
และฉันอยากรู้ว่ามีใครที่เกี่ยวข้องอีก
นี่คุณกำลังจะบอกว่าผมก็มีเอี่ยวงั้นเหรอ
บอกสิว่าฉันคิดผิด ฮาร์วีย์ บอกสิว่าคุณไม่ได้ปิดบังอะไรไว้
มองตาฉัน แล้วพูดมาเลยว่าฉันเสียสติไปเอง
คุณไม่ได้เสียสติ ลี
คุณแค่เจ็บปวด
แล้วผมก็ไม่ได้มีอะไรปิดบัง
เราเคยเป็นเพื่อนกันนะ ฮาร์วีย์
ฉันรู้ว่าคุณช่วยปกปิดให้เขา
ไม่รู้หรอกนะว่าเขาทำอะไร แต่ฉันต้องรู้แน่
ทางสภาสูงตัดสินใจที่จะ ยุติการดำเนินการทั้งหมดของสภา
เพื่อให้เรามุ่งความสนใจ ไปที่การเตรียมความพร้อม
วันพิพากษาของก็อตแธม ใกล้เข้ามาแล้ว
เพื่อการนั้น สมาชิกท่านใดที่ยังไม่ได้ส่งรายชื่อ
เพื่อขอการประเมินและอนุมัติ คุณมีเวลาถึงแค่วันนี้
เลิกประชุมได้
- ขอโทษนะ - มีอะไร
ฉันมาตามหาเพื่อนฉัน
ไสหัวไปซะ
เธอชื่อเซลิน่า เซลิน่า ไคล์
เธอรู้จักกับบาร์บาร่า คีน
เธอชอบมาร้านนี้บ่อยๆ
มั้งนะ
"มั้งนะ" เหรอ นี่เป็นเพื่อนกันจริงรึเปล่า
เราเคยเป็นเพื่อนกัน น่าจะใช่นะ
แต่เธอเป็นจอมบงการน่ะ
แล้วเราก็เลยทะเลาะกัน ฉันเลยหนีหน้าไปพักนึง...
ใครสนกันล่ะ
ลองไปที่รพ. ก็อตแธม
มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ
ได้ยินว่าตกจากหน้าต่าง อาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เข้ามาทำอะไรในนี้
ผมควรจะต้องส่งรายชื่อ
แต่ไม่มีใครบอกว่ารายชื่ออะไร
คนที่เรารักและอยากให้ละเว้นการพิพากษา
ขอบคุณ
ไม่นะ
ไม่จริงใช่มั้ย
ขอโทษนะคะ แต่คุณเข้ามาไม่ได้
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เราก็ไม่รู้
ตำรวจพบเธอบนถนน เหมือนจะพลาดตกลงมา
พลาดเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก
- เธอจะปลอดภัยมั้ย - ไม่
ไม่เหรอ หมายความว่าไง
บอกฉันสิว่าเธอจะไม่เป็นไร
- เธอจะไม่เป็นไร - ไม่ใช่ย่ะ
คุณพูดแบบนั้นเพราะฉัน... โอ้ย
บอกมาตามจริง
เราลองทุกอย่างแล้ว
เราทำได้แค่ทำให้เธอไปสบาย
ไปซะ แล้วไม่ต้องกลับเข้ามาอีก
อย่าไปฟังพวกเขานะ เซลิน่า
พวกนั้นไม่รู้สิ่งที่ฉันรู้
พวกนั้นทำอย่างที่ฉันทำไม่ได้
ฉันจะรักษาเธอเอง
ฉันสัญญา
แค่บังคับเข็ญใจผมยังไม่เพียงพอสินะ
ต้องรบกวนผมตอนทำงานด้วยใช่มั้ย
ฉันว่าคุณคงชอบแบบนี้ มากกว่าไปเป็นพี่เลี้ยงให้ฟิช มูนีย์
ผมช่วยฟิช มูนีย์ไว้ได้
ถึงแม้เธอจะอยู่ในสภาพที่ร่อแร่ก็ตาม
ผมมองว่ามันเป็นความท้าทาย
คุณไม่เหมาะกับบทพ่อพระหรอก
ทำสิ่งที่เราขอได้มั้ย
ดูเอาเองเถอะ
ฮัลโหล
พวกคุณต้องการอะไร
ใครก็ได้บอกที นี่มันเรื่องอะไรกัน
ก่อนหน้านี้ ไวรัสของอลิซ เทตช์ จะเข้าสู่ร่างกายได้
ผ่านการสัมผัส กับเลือดของเธอโดยตรง
นั่นมันอะไร
ใครก็ได้ช่วยผมด้วย
สำเร็จแล้ว
คุณเปลี่ยนไวรัสเป็นอาวุธได้
หยิบขึ้นมา
ไม่
ถ้าเธอชนะ เธอก็เป็นอิสระ
หยิบอาวุธขึ้นมา แล้วเอาชนะเขาให้ได้
คุณโกหก
คุณก็แค่หาวิธีปั่นหัวผม
หยิบอาวุธซะ แล้วพิสูจน์ว่าฉันผิด
ความโกรธ ความเจ็บปวดนั่น เธออาจคิดว่ามันเป็นพลัง
แต่เปล่าเลย
เธอคิดว่าควบคุมมันได้ แต่เปล่าเลย
เธอคิดว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเธอ แต่นั่นไม่จำเป็นเลย
รู้มั้ยว่าทำไมเธอถึงถูกเล่นงานได้โดยง่าย
ไม่รู้
ความโกรธ บรูซ มันคอยบดบังความคิดเธอ
เธอตั้งใจจะควบคุมมัน
แต่กลายเป็นว่ามันกัดกินเธอ นับตั้งแต่คืนนั้น
ความโกรธกับความเจ็บปวด เป็นเหมือนสองด้านของเหรียญ
ฉันปลดปล่อยเธอจากความเจ็บปวดในคืนนั้นได้
และเมื่อทำสำเร็จจะไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งเธอได้
จิม เราได้ข้อมูลจากรอยนิ้วมือ บนหน้ากากแล้ว
นามสกุลของแคธรีนคือ มอนโร
เป็นหนึ่งในตระกูลที่เก่าแก่ของก็อตแธม
บ้านเธออยู่ที่ 450 ถนนคลินตัน
เก่งมาก ฮาร์วีย์
เหมือนแคธรีนจะเป็นคนเดียว ที่รู้ว่าอาวุธอยู่ที่ไหน
งั้นแผนเป็นไง
ลอบเข้าไป หาข้อมูลเท่าที่ทำได้
คิดว่าเธอจะวางข้อมูลไว้ บนเตาผิงหรือไง
ฉันลองค้นที่ห้องสภาแล้ว
ไม่มีรายชื่อสมาชิก หรือข้อมูลว่า...
อาวุธเก็บไว้ที่ไหน
ถ้าจะมีที่อื่นให้เก็บข้อมูล ก็ต้องเป็นที่บ้านเธอ
เสี่ยงมากเลยนะ ถ้าโดนจับได้ ก็เตรียมบอกลาได้เลย
ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ฟังนะ จิม เรื่องลุงนายน่ะ
ลีมาหาฉันที่ห้องทำงาน
ร้องขอให้ทำคดีสืบสวน เรื่องการตายของเขา
เธอถามฉันโต้งๆ เลย ว่านายแอบทำอะไรอยู่
- แล้วบอกไปว่าไง - ไม่ได้บอก ฉันโกหกเธอ
จิม เธอดูเหมือนจะอยู่ใน สภาพที่มืดหม่นมากเลยนะ
มีอะไรอีกมั้ย
อ๋อใช่ ไม่เกี่ยวกันก็จริง
แต่เพื่อนฉันที่อยู่อาร์แคมโทรมาเมื่อวาน
บอกว่าบาร์นสถูกย้าย
- ย้ายเหรอ ย้ายไปไหน - ไม่รู้เลย
ฉันให้อัลวาเรซไปสืบแล้ว ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็ต้องหาเจอ
- ขอบใจ ฮาร์วีย์ - ระวังตัวด้วย จิม
ออสวอลด์
สวัสดี จิม
ไม่ควรแปลกใจ ที่นายยังมีชีวิตอยู่สินะ
ใช่ ฉันหนังเหนียวอย่างที่เห็น
คงไม่ได้มาเรื่องทางการสินะ
ฉันหาตัวเอ็ดอยู่ เรามีเรื่องต้องสะสางกัน
และดูเหมือนนาย จะเป็นคนสุดท้ายที่เจอเขา
ใช่ ก่อนที่เขาจะหนีการจับกุมไป
หนีไปจากนักสืบกอร์ดอน ผู้เก่งกาจเนี่ยนะ
ฉันว่าไม่มั้ง
เอ็ดประกาศออกทีวี
เรียกร้องให้เปิดเผยข้อมูล เรื่องสมาคมลับที่ปกครองก็อตแธม
สมาคมที่ชื่อว่า "สภา"
นายโทรไปหาเขา บอกว่ามีข้อมูลเรื่องนั้น
- เป็นอุบายเพื่อล่อจับเขา - ก็อาจใช่
แต่หลังจากที่จับเขาได้ โอ๊ะโอ จู่ๆ เขาก็หายตัวไปดื้อๆ
โทษที "หนีการจับกุม" สินะ
พอจะนึกออกยัง ว่าทำไม ฉันถึงเชื่อว่านายส่งตัวเอ็ด
ไปให้กลุ่มผู้มีอิทธิพลนี่ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
เพื่อตัวนายเองนะ ออสวอลด์ ลืมมันซะ
นึกแล้วเชียว
นายไม่รู้อะไรเลยต่างหาก
เชื่อฉัน ลืมมันซะ
โทษที คงไม่ได้ว่ะ
เดาว่าสภาคงไม่ชอบเปิดเผยตัว
ดูจากการที่เอ็ดหายตัวไป ทันทีหลังจากออกข่าว
แต่พวกเขาจะไม่ได้อยู่เงียบๆ แน่
นอกเสียจากจะมาตกลงกับฉัน แบบคนที่มีอารยธรรม
นายคงจะไม่ว่าอะไร ถ้าฉันจะฝากข้อความไปส่ง
ในเครื่องนี้มีเบอร์ฉัน
หวังว่าจะได้รับสายภายในวันนี้
ทำไมฉันรู้สึกเหมือนนายข่มขู่ฉัน
เป็นคำขอร้อง จิม
ยังไงซะ เราก็เป็นเพื่อนเก่ากันนี่นา
[เวย์น]
คาร์ลอส
ครับผม
แคธรีน
นักสืบกอร์ดอน นี่มันเรื่องอะไรกัน
ใครให้คุณเข้ามา
ออสวอลด์ คอบเบิ้ลพอตยังมีชีวิตอยู่ และกลับมาที่ก็อตแธม
เขาแวะมาหาผมเมื่อเช้า
เขารู้ว่าการหายตัวไป ของนิกม่าเกี่ยวข้องกับสภา
แค่นั้นเหรอ
ผมเบื่อที่จะอยู่ในมุมมืดๆ แล้ว ผมต้องการตำแหน่งในสภา
ทะเยอทะยานจริงนะ
คุณเชิญผมมาเข้าสภา
แล้วผมก็ทำทุกอย่างที่คุณขอแล้ว ผมพิสูจน์ตัวเองแล้วนี่
ผมอยากรู้สิ่งที่เกิดขึ้น อยากรู้ว่าการพิพากษามีอะไรรออยู่
แล้วถ้าเธอไม่ชอบสิ่งที่จะได้ยินล่ะ
ไม่ลองไม่รู้
ก็อตแธมกำลังป่วยหนัก
อาชญากรรมและความรุนแรง กลายเป็นเรื่องที่เห็นจนชินชา
เพื่อเยียวยาเมืองนี้ เราต้องทำให้ผู้คนตระหนักถึงมัน
ทำยังไงล่ะ
โดยแสดงให้ชาวก็อตแธมเห็น ด้านมืดของพวกเขา
ฉันจะพิจารณาเรื่องที่เธอขอ
ทีนี้ก็ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว
นี่ฮาร์วีย์นะ ฝากข้อความไว้
ฮาร์วีย์ ฉันรู้แล้วว่าอาวุธคืออะไร
ฉันรู้แล้วว่าพวกนั้น จะพิพากษาก็อตแธมยังไง
อาวุธที่ว่าคือไวรัสของอลิซ เทตช์เหรอ
แคธรีน บอกว่าอาวุธนี่ จะแสดงให้คนเห็นด้านมืด
อลิซ เทตช์อยู่ที่อินเดียน ฮิลล์หลายปี พวกนั้นคงศึกษาเธอ
ต้องเป็นไวรัสแน่ ฉันมั่นใจ
- เป็นไปได้เหรอนั่น - ผมถึงเรียกคุณมาไง ลูเชียส
ขอโทษที่ลากคุณเข้ามาเจออะไรแบบนี้
แต่ผมต้องรู้ว่าเราเจอกับอะไร
นอกเหนือจากองค์กรลับ ที่ชักใยก็อตแธมน่ะเหรอ
ถ้าพวกนั้นแยกไวรัสออกมาได้
ก็สามารถรวมมัน เข้ากับองค์ประกอบอื่น
แล้วใช้แพร่กระจายไปทั่วเมืองได้
ขอแค่มีตัวอย่างเลือดเท่านั้น
ไม่มีทางได้จากแหล่งแน่
หลังจากมาริโอบุกเข้าไปในแล็บ
พวกเขาก็สั่งทำลายเลือดนั่น
แล้วจะไปหาตัวอย่างมาได้ไง
พวกนั้นไม่ต้องใช้เลือดอลิซหรอก แค่ต้องมีตัวอย่างไวรัส
ไวรัสจะส่งต่อไปยังผู้คนที่ติดเชื้อ
- บาร์นส - ถูกเผงเลย
บาร์นสไม่ได้ถูกย้ายออกจากอาร์แคม แคธรีนลักพาตัวเขา
แปลว่าถ้าเราหาตัวเขาได้ เราก็หยุดเรื่องนี้ได้
แล้วเราจะหาตัวเขาได้ยังไง
ฉันเจอไอ้นี่ที่บ้านแคธรีน
- พอรู้มั้ยว่าเป็นห้องวิจัยที่ไหน - ไม่รู้
แต่ตอนที่ผมคุมแผนกวิจัย ของเวย์น เอนเตอร์ไพรส์
เรามีห้องวิจัยภายนอกแค่ไม่กี่ที่
บาร์นสถือเป็นตัวอันตรายอยู่
คงต้องเลือกที่ที่ห่างไกล และไม่ใหญ่โต เพื่อให้ควบคุมได้ง่าย
ผมพอจะรู้ว่าเป็นที่ไหน
วางตรงไหนก็ได้ที่ว่าง
- แล้วก็กลับไปทำงานไป - รับทราบค่ะ
เซลิน่า ฉันขอแนะนำให้รู้จัก เนเปตา คาตาเรีย
หรือพูดง่ายๆ คือพืชสายพันธุ์พิเศษ ที่ฉันเพาะขึ้นมาเอง
หมอนี่มีไว้ "ใช้ในกรณีฉุกเฉิน" อะไรทำนองนั้น
เธอคอยอยู่ข้างฉันเสมอ
แม้แต่ตอนที่ฉันทำพลาด
ซึ่งก็พลาดเกือบตลอด
หายใจเข้าลึกๆ นะ ฉันจะคอยอยู่ข้างๆ เธอตอนตื่น
เธอต้องฟื้นขึ้นมานะ ตกลงมั้ย
เราจะกลับไปซอย ที่พ่อกับแม่ผมโดนฆ่าอีกเหรอ
เปล่า มีความทรงจำอื่น ที่เราควรต้องพูดถึง
ครั้งแรกที่เธอรู้สึกโกรธเกรี้ยว หลังจากพ่อแม่เสียไป
- ยังจำได้มั้ย - ได้ครับ
ความโกรธในวันนั้น ยังแผดเผาจิตใจเธออยู่เสมอ
สร้างความเจ็บปวด และบดบังไม่ให้เธอเห็นสิ่งอื่นใด
และถ้าปล่อยไว้แบบนี้ วันนึงมันจะกลืนกินเธอ
เราต้องลบล้างมันออกไป ก่อนจะสายเกินแก้
คุณอยากให้ผม ลบความทรงจำนั่นออกไปเหรอ
เปล่า ความทรงจำยังคงอยู่
ฉันแค่พูดถึงจะปลดปล่อยเธอ
จากความรู้สึกเกรี้ยวกราด ที่เชื่อมโยงกัับสิ่งเหล่านั้น
- แล้วถ้าผมไม่อยากให้ปลดปล่อยล่ะ - เธอเลือกจองจำตัวเอง บรูซ
ส่วนฉันเสนอทางออกให้เธอ
ทำไมล่ะ คุณบอกว่าผม ควรเป็นผู้ปกป้องของก็อตแธม
- ทำไมต้องเป็นผม - เพราะพวกเธอต้องพึ่งพากัน
ก็อตแธมต้องการผู้ปกป้อง ส่วนเธอต้องการเป้าหมาย
ฉันเป็นแค่คนที่ชี้หนทางให้
แต่เธอจะต้องเลือก
ด้วยตัวเอง
รู้มั้ยว่าเธออยู่ที่ไหน
- งานศพพ่อแม่ผม - ใช่
ถึงเธอจะห้อมล้อม ไปด้วยญาติๆ และเพื่อนๆ
แต่ผมก็โดดเดี่ยว
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรับรู้ ว่าผมเสียพ่อแม่ไปแล้วจริงๆ
เป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า
เธอเลยหนีไปเหรอ
- เปล่า - งั้นเป็นเพราะอะไร
ผมได้ยินที่พวกเขาคุยกัน
- เขาเห็นทุกอย่างเลย - ต้องกลัวมากแน่ๆ
- คงใจสลาย - เป็นบาดแผลในใจ
พ่อแม่ผมตาย แต่พวกเขากลับคุยกันเรื่องผม
จะมาเป็นห่วงอะไรผม
พ่อแม่ผมถูกฆ่านะ
ถูกยิงกลางถนนแล้วทิ้งให้ตาย แต่ไม่เห็นมีใครที่...
- โกรธ - ใช่
เธอเลยหนีออกมา
ผมไปซ่อนอยู่ในห้องพ่อแม่
พ่อผมควรจะถูกฝังพร้อมคัฟลิงก์
ที่ผมซื้อให้เขาในวันเกิดในปีก่อนหน้านั้น
พ่อพูดเสมอว่าชอบมันมาก
แต่ถึงเวลาที่ผมต้องฝังมัน
ผมกลับทิ้งมันไปไม่ได้
ถึงเวลาที่เธอต้องทำแล้ว
ตรงนั้น
เธอสามารถปิดตายมันไว้ได้ และเมื่อเธอทำสำเร็จ
เธอก็จะเป็นอิสระ จากสิ่งที่ควบคุมเธออยู่
ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว บรูซ
ร่วมมือกัน
เราจะทำให้ก็อตแธมต้องชดใช้
ไม่มียาม
ไม่มีระบบป้องกัน
ฉันก็ไม่ชอบแบบนี้เหมือนกัน
รู้แล้วว่าพวกนายไปไหน
ฮัลโหล
นี่ตำรวจก็อตแธม อย่าขยับ
ตำรวจ ขอบคุณพระเจ้า
ยกมือขึ้นสูงๆ ให้เราเห็น
ผมไม่ได้อยากฆ่าคนพวกนี้ ผมแค่คุมตัวเองไม่ได้
หมอบลงกับพื้น เดี๋ยวนี้
ฉันเป็นคนดีนะ
อ๋อ แกเป็นพวกเดียวกับมันสินะ จะมาจับฉันสินะ
นายทำอะไรกับไวรัส
- ใครได้มันไป - ผู้หญิงที่ชื่อแคธรีน
- เธออยู่ไหน แล้วเอามันไปไหน - ผมไม่รู้
อย่างที่บอก ผมถูกบังคับมาที่นี่
ผมไม่รู้แผนอื่นๆ ของพวกเขา
ฮิวโก้ สเตรนจ์ นายถูกจับกุมในข้อหา พยายามสร้างอาวุธไวรัสและ...
ช่างแม่ง นายรู้แหละ
โอ้ คุณไม่อยากทำแบบนั้นแน่
อุปกรณ์ที่เขาวางแผนไว้ว่า...
จะเอามาใช้แพร่ไวรัสเพิ่งถูกส่งมาถึง
ของที่เข้ามาในโกดัง 9-C สินะ
ถูกต้อง แต่มันยังอยู่ในช่วงทดสอบ
ซึ่งแปลว่าคุณยังมีเวลามากพอ
ที่จะหยุดยั้งไม่ให้มันกระจายไปทั่วเมือง
แต่แน่นอนว่า ถ้าพวกเขารู้ ว่าห้องวิจัยนี้ถูกค้นพบแล้ว...
เขาพูดถูก พวกมันอาจแพร่เชื้อทันที
เราจับเขาไปขังไม่ได้ ไม่งั้นสภาจะรู้ว่าเราไล่ตามอยู่
นายบ้าหรือเปล่า ถ้าหมอนี่หักหลังเราล่ะ
อะไรทำให้นายมั่นใจว่ามันจะไม่ยกหู...
โทรหาพวกหน้านกฮูกนั่น ทันทีที่เราออกไป
ผลการวิจัยของผม
และตัวอย่างองค์ประกอบของไวรัส ที่ผมแอบซ่อนไว้
โดยไม่ให้พวกที่จับผมมารู้
คิดซะว่าเป็นของขวัญแห่งมิตรภาพ
ที่ผมหวังว่าคุณจะไม่ลืม เมื่อเวลาที่จำเป็นมาถึง
มิตรภาพเหรอ นายซื้อใจทั้งสองฝั่งนั่นแหละ
ช่วยเราถล่มสภาได้ แล้วยังไงต่อ เราปล่อยนายไป
แต่ถ้าเราพลาดก็แสดงตัวว่าภักดีกับสภา
หัวหมอจริงนะไอ้เวร
ไม่ต้องห่วงเรื่องข้าวของที่นี่
เรามีหนูทดลองให้โบ้ยอยู่แล้ว
โชคดีนะ คุณนักสืบ
เอาตัวอย่างไวรัสไปให้ลูเชียส ผลวิจัยด้วย
ลองดูว่ามีใครที่เราไว้ใจ ให้เริ่มผลิตยารักษาได้มั้ย
แล้วนายจะไปไหน
ฉันต้องไปหาว่าแคธรีน จะทดลองอาวุธที่ไหน
แคธรีน
ฉันลองคิดเรื่องที่เธอพูดแล้ว เธอทำตามที่เราสั่งทุกอย่าง
อาจถึงเวลาที่จะเลื่อนขั้นสักที
มาเจอฉันที่ 331 สมิธ เพลส
บอกมากกว่านี้ไม่ได้เหรอ
เธอบอกว่าไม่อยากอยู่แค่ในมุมมืดๆ
มาดูกันว่าเธอคู่ควรกับแสงสว่างรึเปล่า
ทำได้แค่นั้นเหรอ
นึกว่าเธออยากออกไปจากที่นี่ซะอีก
แบบนั้นแหละ
แบบนั้น
เยี่ยม
เห็นสิ่งที่ตัวเองทำได้ เมื่อปราศจากอารมณ์ด้านลบรึยัง
บอกสิ ตอนนี้เธอรู้สึกยังไงเวลาที่ต่อสู้
ผมไม่รู้สึก...
อะไรเลย
ผมชนะเขาได้แล้ว แปลว่าไปได้แล้วใช่มั้ย
นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการเหรอ เธออยากลบล้างความเจ็บปวดนี่
ฉันลบล้างให้เธอได้ บรูซ
ฉันลบความเจ็บปวด แล้วส่งเธอกลับไปก็อตแธม
พร้อมกับพลังที่เธอไม่คิดฝัน ว่าจะใช้มันได้
เลือกเอาเองเถอะ
ลุกขึ้น
ฉันยังไม่หมดธุระกับนาย
เจมส์ ดีใจที่เธอมาได้
ผมเลือกได้ที่ไหนล่ะ
ฉันเกรงว่าจะต้องขอให้ฝาก ปืนกับโทรศัพท์ไว้ก่อน
งานเลี้ยงหรูดีนะ
ทายาทของก็อตแธม
พวกสาวน้อยไฮโซ ที่เชื่อว่าตัวเองครองเมืองนี้
ทั้งที่ความจริง เป็นได้แค่หุ่นลองชุดสวยๆ
ตระกูลฉันเป็นตระกูลแรกๆ ของก็อตแธม
เราอยู่กับสภานับตั้งแต่ก่อตั้ง
ตัดสินใจเรื่องที่ยากลำบาก เพื่อให้มั่นใจว่าเมืองจะอยู่ยืนยาว
ซึ่งก็คือเหตุผลที่เรียกเธอมาที่นี่
ประดับห้องได้น่าสนใจดีนี่
มันคือระเบิดที่ใช้กระจายละออง
- ละอองอะไร - ละอองไวรัสของอลิซ เทตช์
ที่ว่าแสดงด้านมืดของก็อตแธม คือแบบนี้เองเหรอ
ถูกต้องตามนั้น
ทำให้คน 200 คนติดเชื้อไป ก็ไม่ได้ช่วยอะไรนี่
ก็จริง แต่สารประกอบไวรัสตัวนี้ จะล่องลอยอยู่ในอากาศได้ เป็นเวลาหลายนาที
ดังนั้น ในที่ปิดทึบ เช่นห้องโถงด้านล่าง
จะมีแค่แขกพวกนั้นที่ได้สัมผัสมัน
แต่ในที่เปิดโล่ง รัศมีของการแพร่กระจาย จะไกลได้ถึงครึ่งไมล์
นี่เป็นแค่การทดสอบเฉยๆ
เอามันไปวางไว้กลางห้อง
ไม่ต้องห่วง อยู่บนนี้เธอจะปลอดภัย
ฉันต้องแน่ใจว่า เธอพร้อมจะตัดสินใจ ทำเรื่องที่ต้องลำบากใจ
เมื่อถึงเวลาที่จำเป็น
- ผมถึงได้มาที่นี่ไง - ดีแล้ว
เพราะถ้าไม่เป็นแบบนั้น
ถ้าเธอพยายามหยุดระเบิด หรือขัดขวางด้วยวิธีใดๆ
ทาลอนได้รับคำสั่งให้ฆ่าเธอได้ในทันที
ทาลอนใช่มั้ย ชื่อนายนี่โหลจังนะ
นั่นสินะ คงไม่อยากพลาด เสียงของคน 200 คน...
ที่ฉีกเนื้ออีกคนเป็นชิ้นๆ
ระเบิดอยู่ในตำแหน่งแล้ว
ฮัลโหล จิม
นึกว่านายจะไม่โทรกลับมาแล้วซะอีก
ฉันเจอนายเมื่อคืนก่อน ใช่มั้ย
ตอนที่นายจับนิกม่าไป
- จิม - ฉันอดสงสัยไม่ได้...
ว่าสภาวางแผนจะทำยังไงกับเขา
หยุดพูดน่า
ที่นี่เคยเป็นธนาคารมาก่อน ใช่มั้ย
ธนาคารแห่งแรกของก็อตแธม
ฉันหวังว่าตึกนี่จะทนรับ แรงระเบิดของเจ้านั่นได้นะ
เวลาเหลือน้อยแล้วด้วยสิ
- หุบปาก - ก็ได้
- จิมอยู่ไหนล่ะ - เขาไม่รับสายเลย
ฉันจะแวะไปดูที่เรือนจำ ดูว่าเขาได้ติดต่อไปมั้ย
- เกิดอะไรขึ้น - อ้าว ลี
คุณช่วยจิมอยู่เหรอ
บุลล็อคนี่เข้าใจได้
แต่เขาลากคุณไปเอี่ยว กับเรื่องบ้าๆ ด้วยเนี่ยนะ
- มันไม่ใช่เรื่องบ้าๆ ลี - งั้นมันเรื่องอะไร
ต้องให้เขาฆ่าคนอีกเท่าไหร่ พวกคุณถึงจะเห็นอย่างที่ฉันเห็น
คุณเข้าใจผิดแล้ว จิมแค่พยายามทำให้มั่นใจ
ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับมาริโอ จะไม่เกิดขึ้นอีก
คุณพูดเรื่องอะไร
ลูเชียส ขอร้องละ บอกฉันมาว่ามันเรื่องอะไรกัน
ผมบอกไม่ได้ ขอโทษด้วย ลี
คุณก็เหมือนทุกคนที่นี่
ช่างแม่ง
หมอบลง
ทุกคนรีบออกไป เดี๋ยวนี้
กว่าจะมาได้นะ
- ต้องรีบพาคนพวกนี้ออกไป - แต่ฉันอยากคุยกับพวกสภา
ให้พวกนั้นส่งตัวเอ็ดมา จำได้มั้ย
มีระเบิดอยู่ข้างล่างนั่น
บรรจุไวรัสของอลิซ เทตช์ แบบที่แพร่กระจาย
ถ้านายอยากอยู่นี่ก็ตามสบาย
- แล้วที่เราตกลงกันล่ะ - นายเพิ่งย่างสดนักฆ่าของเขาไป
เดี๋ยวพวกนั้นก็แวะไปหานายเองแหละ
แม่ขา แม่
แม่ขา
ลูกสาว ลูกสาวฉันอยู่ไหน
- ค่ะท่าน - สวัสดี แคธรีน
- ขอโทษที่โทรมารบกวนตอนดึกๆ นะ - ไม่หรอกค่ะ
พัฒนาการของบรูซ เวย์น เป็นยังไงบ้างคะ
ยอดเยี่ยม
เขาปักใจเชื่อในโชคชะตาที่ฉันสัญญาไว้
ว่าจะปลดปล่อยเขาจากบาดแผลในอดีต
คืนนี้ ฉันกับเด็กคนนี้ จะออกเดินทาง
หวังว่าทุกอย่างจะพร้อมแล้ว เมื่อเราไปถึง
แน่นอนค่ะ
ทำไมพวกนั้นยังไม่ติดต่อมาอีก
แล้วยัยไอวี่กับไอ้น้ำแข็งใสนั่น หายหัวไปไหนกันหมด
ฮัลโหล ฟังที่ฉันพูดมั้ยเนี่ย
เธอฟื้นแล้ว เซลิน่า
เธอโอเคมั้ย
พูดอะไรหน่อยสิ ให้รู้ว่าเธอโอเค
ทำไมห้องฉันถึงมีกลิ่น เหมือนกระสอบใส่ต้นไม้เลย
โอ้ เธอฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย
โอ้ย ไม่อยากเชื่อเลย
เดี๋ยวก่อนนะ นั่นเธอจะทำอะไร
เธอเพิ่งฟื้นจากโคม่านะ ต้องพักผ่อนสิ
เรื่องนี้รอไม่ได้
เธอพูดเรื่องอะไร นี่คิดจะไปไหน
ไปคฤหาสน์เวย์น
มีคนที่ฉันต้องไปฆ่า
คุณทำอะไรน่ะ
เห็นว่าฉันทำอะไรอยู่ล่ะ ฉันกำลังจะไปไง
อันที่จริง ฉันจะยื่นใบลาออก แล้วฉันก็จะไป
อย่าไปเลย คุณเหมาะกับที่นี่
ฉันก็เคยคิดงั้น
จนกระทั่งคุณแพร่เชื้อให้ทุกๆ คนที่นี่
ฉันพอแล้ว
ฉันพอแล้วกับคุณ กับกรมตำรวจก็อตแธม
กับเมืองนี้
คุณพูดอะไรของคุณ
คุณแย่งทุกอย่างไปจากฉัน ทุกอย่าง
ฉันไม่มีอะไรเหลือแล้ว
เพราะอะไรล่ะ
ฉันอยากถามหาความจริงนะ
แต่ฉันคิดว่าคุณคงไม่รู้จัก "ความจริง" อีกต่อไปแล้ว
อยากรู้ความจริงใช่มั้ย ก็ได้
ผมฆ่ามาริโอ และผมก็เบื่อจะมานั่งขอโทษแล้ว
- เขาตั้งใจจะฆ่าคุณ - ไม่จริง
ผมเห็นเขาถือมีด เขาเงื้อมีดผมเลยยิงเขา
และผมก็ไม่เปลี่ยนใจด้วย
- เขาติดเชื้อไปแล้ว - ก็ใช่
เพราะเจอร์วิส เทตช์อยากทรมานคุณไง
คุณ! ไม่ใช่มาริโอ เขาไม่สมควรต้องเจอแบบนี้
อยากโทษผมเรื่องมาริโอก็เอาเลย
อยากเดินออกประตูนั่นไป แล้วไม่กลับมาอีก ผมก็ห้ามไม่ได้
แต่มันไม่ช่วยอะไร
เชื่อผมสิ
วันก่อนคุณถามผมที่หลุมศพ ว่าผมทนอยู่ได้ไง
ทำใจไงล่ะ
คุณก็รู้วิธีนี่นา
ฉันคือออสวอลด์ คอบเบิ้ลพอต นายจะทำแบบนี้ไม่ได้
ฉันขอคุยกับคนที่ดูแลที่นี่
ออสวอลด์
นายยังมีชีวิตเหรอ
ฉันอยากขอโทษกับพฤติกรรม ที่หยาบคายก่อนหน้านี้
เราต่างก็อยากทำสิ่งเดียวกันในเมืองนี้
การพิพากษา
แต่ฉันเพิ่งค้นพบว่า ชายที่ฉันเชื่อว่าภักดี
หลอกลวงฉันมาตั้งแต่ต้น
นักสืบเจมส์ กอร์ดอนตั้งใจจะขัดขวาง สิ่งที่เราต่างก็มุ่งหวัง
ฉันอยากให้คุณฆ่าเขา ก่อนที่เขาจะทำแบบนั้น
จิม กอร์ดอนมีความผิด
และฉันจะเป็นคนประหารมันเอง
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย